Lustrum Don Quichot krijgt uniek gedenkboek

door Charles Borremans (’78)

Bestellen

Over het gedenkboek

Het lustrum van het Utrechtsch Studenten Corps én het 200 jarig bestaan van Sociëteit PHRM is een – nu al bij voorbaat – uniek moment in de geschiedenis van ons corps. Het lustrum Don Quichot is alleen al om die reden een belangrijk lustrum. En bij een belangrijk lustrum hoort een bijzonder gedenkboek. Een boek, dat dit keer geen chronologische opsomming van USC-gebeurtenissen zal bevatten, maar veeleer een boek, dat ons een uniek – en in veel gevallen niet eerder gepubliceerde blik – in de geschiedenis van de afgelopen twee eeuwen van het USC en PHRM wil gunnen. Geschreven door de reünist en journalist (o.a. NRC Handelsblad) Michiel Hegener (’74) en geïllustreerd met foto’s van de Belgische topfotograaf Stephan Vanfleteren.

 

Het USC-lustrum en het tweede eeuwfeest van PHRM wordt niet gevierd met de uitgave van een gedenkboek met een min of meer chronologische opsomming van USC-feiten en -gebeurtenissen uit de periode 1986-2016. Hierin zal het boek afwijken van de eerdere gedenkboeken Het Utrechtsch Studentenleven 1636-1936 en Het Utrechtsch Studenten Corps 1936-1986. In plaats daarvan een fotoboek met zwart wit foto’s, die Stephan Vanfleteren heeft gemaakt van leden en reünisten van het USC en met 60.000 woorden tekst en veel illustraties In 20 capita selecta uit de afgelopen 200 jaar neemt auteur Hegener ons mee in de ‘andere’ geschiedenis van het USC. Namelijk die vanachter de schermen. Een veelal unieke geschiedenis, die voor velen onder ons totaal onbekend is, maar die veelal bepalend is voor wat het Utrechtsch Studenten Corps ís en wat onze vereniging zo bijzonder maakt.

 

Om wat voorbeelden te noemen:

… in 1830 meldde ongeveer de helft van de Utrechtse studenten zich aan als Vrijwillige Jager om ten strijde te trekken tegen de opstandige Belgen. Nadat ze een half jaar in Noord-Brabant waren gelegerd, namen ze in augustus 1831 de wapens op en volgde uiteindelijk de Tiendaagse Veldtocht. Er blijkt correspondentie te bestaan tussen Utrechtse studentsoldaten en bijvoorbeeld hun ouders. Deze correspondentie is nooit eerder gepubliceerd, maar zal in het komende lustrumboek aan de orde komen.

… op 8 juli 1940 werd de laatste kroegjool gehouden, voordat PHRM werd overgedragen aan de bezetter. Van die bijeenkomst bestaat een groepsfoto. Wie staan daarop? Wat is er met hen gebeurd? Hoe liep het met ze af?

… het ontstaan van studentenhuizen en corpshuizen in het bijzonder. Ooit had iedere student een hospita (de ‘ploertin’), nu niemand meer. Hoe verliep die overgang? Wat was het eerste échte corpshuis? Met welke middelen en op wiens initiatief werden corpshuizen gevormd?

… hoe reageerde het USC op maatschappelijke ontwikkelingen? Was de deelname aan de Tiendaagse Veldtocht uniek of grepen de leden vaker naar de wapenen?

… de crisis waarin het USC belandde toen de samenleving in de jaren zestig sterk ging veranderen. Wat moest het USC? Zich bolwerken in zichzelf, of meegaan met de verandering in de democratisering? De verwarring was groot. Er waren serieuze plannen om PHRM naar de Uithof te verhuizen, om het plafond in de Voorzaal te verlagen, om PHRM een deel van de tijd open te stellen voor alle studenten… De plannen om PHRM open te gooien hadden tenminste twee concrete resultaten: er kwam een vestzaktejater in PHRM (Kikker, van 1972-’81) en in de tuin een discotheek die er nog steeds is. … plannen om het USC te laten fuseren met de UVSV. In 1969/1970 was de senaat van het USC daar in eerste instantie voor. Het bestuur van de UVSV  ook. Maar de Senaat in 1971-’72 gaf een negatief stemadvies en een ruime meerderheid van de corpsvergadering van 9 maart 1972 stemde tegen. Een beslissing, die allesbepalend is geweest voor wat het USC nu is. Wie waren er die turbulente avond bij?

…. De wandeltraditie van het USC. Voor het eerst een overzicht van de  wandelgezelschappen die het USC heeft gehad en nog heeft, ook onder reünisten

 

Met de bijzondere inhoud én met de bijzondere vormgeving wordt een gedenkboek gemaakt, dat het predicaat ‘uniek’ al bij voorbaat verdient. De fotografie van Stephan Vanfleteren voegt hier nog een extra en zeer eigen dimensie aan toe. Deze Belgische fotograaf is een meester in de karakterfotografie. Zijn stijl kenmerkt zich door soberheid. Hij fotografeert in zwart wit en laat zoveel mogelijk weg. Inmiddels heeft Vanfleteren een groot aantal succesvolle tentoonstellingen in het buitenland én in Nederland op zijn naam staan. Dat deze veel bekroonde fotograaf (onder andere prijzen bij World Press Photo) bereid was een substantiële bijdrage aan het komende gedenkboek te leveren, zal de uniciteit hiervan alleen maar vergroten en maakt het boek tot een absolute ‘must have’.